Frustrations around Corona 2020-11-08

Image by congerdesign from Pixabay

Frustrations around Corona 2020-11-08 (Dutch)

Mondkapje,veiligheid, leeromgeving...

Het lijkt nog steeds wel een rare film waar we met z'n allen inzitten en er lijkt maar geen einde aan de komen. De laatste tijd best veel frustraties waarbij ik voel dat er ook over mijn grenzen wordt gegaan.

Ik geef les aan het HBO en sinds deze week komen er zomaar BOA's(medewerkers van de school), zonder mij te vragen of dat oké is, mijn les in en terwijl ik wat uitleg of aan het sparren ben met een student, hardop zeggen:"je moet 1.5 meter afstand houden en anders een mondkapje dragen". Wacht even ik dacht dat dit mijn les was, je komt ongevraagd erdoorheen walsen en ik probeer mijn werk te doen.. in dit geval bekeek ik het werk van een student op zijn laptop, wat op 1.5 meter gewoon niet te doen is of onwerkbaar wordt als dat allemaal afzonderlijk moet worden aangeleverd en de student weer snel aan de slag moet daarna, dilemma dus.
Het is sinds deze week ook verplicht om een mondkapje te dragen op de wandelgangen, ik snap de regel dat als het lokaal leegloopt en je met zoveel man tegelijkertijd over de gang loopt, dat je dan geen anderhalve meter afstand kan bewaren. Nu moet ik wel zeggen dat er geen enkel bewijs is dat anderhalve meter afstand werkt, dat het mondkapje alleen werkt met niezen en hoesten en als je klachten hebt, dan denk ik .. blijf je toch sowieso thuis. Tegen waterdamp uit je mond werken al die dingen niet, but OK. Dus dat is verplicht gesteld en loop ik met een collega door de gangen waar niemand anders loopt moet dat ding op, daarna loop je het klaslokaal in met wel 30 studenten en dan mag die weer af .. WTF .. dan heb ik zoiets van dit is tegen alle logica in en dus loop ik mondkapje vrij in de gangpaden als er niet massa's studenten rondlopen, want de meesten krijgen tegenwoordig online of hybride vorm les en de school is praktisch leeg. Dus ik doe dat en wordt ik erop aangesproken, ja
"je moet wel het goede voorbeeld geven" wordt dan gezegd.. wat is dan het goede voorbeeld, het achterlijk volgen van regels die nergens op slaan? Ik dacht dat we studenten aan het opleiden waren tot kritische burgers.. voor covid was dat iig nog steeds het geval. Nu ervaar ik weinig begrip en ook weinig kritiek of discussie. Daarnaast ervaar ik weinig steun.. het lijkt erop dat de collega's die anders super kritisch zijn en overal een sterke mening over hebben nu in eens zich niet laten horen of durven laten horen. Nu moet ik wel zeggen dat als ik 1 op 1 gesprekken heb met mijn collega's (fysiek, jammer genoeg moet dat erbij gezegd worden tegenwoordig) dat ik dan wel mooie gesprekken heb en wel degelijk er empathie ervaar, echter mis ik een draagvlak binnen de gehele school, want we zien elkaar amper nog en over de mail of Teams werkt dat toch minder verbindend en ben je aan het vooruit hollen en je bent alleen bezig met werk, want het is super druk .. alles moet online want ja the show must go on.

"We vragen studenten wel om online hun webcam aan te doen want dat is menselijker .. maar ze moeten wel een mondkapje dragen .."

Naast het verlies van gezicht en dus menselijk contact is het online ook een uitdaging om betrokkenheid van studenten te garanderen. Blijkbaar is het makkelijker om je te verschuilen als je online bent en lijkt dat op het eerste ogenblik ook fijner, want waarom zou je je webcam aandoen... ik had zelfs een student die aangaf dat hij liever niet zijn webcam aan deed en dat ook niet nodig achte voor zijn leerproces. Ik heb de studenten erop gewezen dat zonder camera dit afstand creëert, minder veilig maakt voor hunzelf als voor anderen, dat je jezelf minder wellicht kan laten horen en dus minder zou kunnen openen en dus ook anderen zich minder durven te openen en kan dus leiden tot minder goed leerresultaat. Ondanks dat blijkt het een uitdaging te zijn om wel je camera aan te zetten, de student zit wellicht met privacy... want werkt de blur wel goed of de achtergrond vervanger, wat kan de buitenwereld allemaal zien van je thuis. Dat laatste is wellicht een zooitje of wil je toch liever niet blootgeven. Toch sta ik erop, want als jij het schoolgebouw binnenloopt laat jij normaliter ook je gezicht zien, wat dus nu met de mondkapjes ook weer een punt van aandacht is, waarom als deze schijnveiligheid toch moet worden geïnstalleerd geef je niet iedereen gewoon een spatscherm, z'n kleintje die ze ook in de horeca gebruikten?

Dat men zich niet graag wil laten zien, zich wil uitspreken, etc ... een factor zou kunnen zijn dat je liever niet op andermans tenen wilt stappen, dus wellicht confrontatie willen voorkomen. Wat wel volop gebeurd op mijn facebook muur, waarbij als mensen zich laten horen gelijk worden afgemaakt, met zware polarisatie, onbegrip, een felheid die ik eigenlijk alleen kan vergelijken met pesten.
Ook bij het pesten vroeger op school werd je keihard neergeslagen als je maar ietsjes anders deed of was. Vaak afgevraagd waarom mensen dat doen en niet gewoon luisteren naar de ander en empathie kunnen opbrengen. Als je klein bent is dat wellicht lastig, maar nu ook lijkt dit lastig ...anders zou je niet iemand die een mening heeft hoeven onthoofden. Echt nog een WTF moment, leven we nog in de middeleeuwen of?
De ander ongelijk maken of slechter maken, lijkt mij alleen nodig als je zelf klein, onmachtig voelt, hopeloos voelt ...om jezelf dus te vergroten of dat je bang bent dat je wereld die je denkt waar te zijn ten onder gaat omdat de ander dat met zijn mening ondermijnt ?
Wat het ook is, het is niet gezond voor een dialoog en begrip en toenadering, ook al zijn er allerlei meningen het lijkt mij de moeite waard om wel naar elkaar te luisteren en dus ook jezelf te verplaatsen in een ander. Juist dan hoeft de ander ook minder hard te schreeuwen.

Naast mijn werk merk ik nog wel meer angst, frustratie en ook verdriet
Want 1 van de andere angsten is dat je met anders denken nu wordt bestempeld als een complot t(h)errorist, wat natuurlijk makkelijk is als je zegt tegen kinderen je bent een slechte jonge / meid als je je niet aan de regels houdt en als je maar 1 weerwoord hebt, mag je in de hoek staan of op de gang. Het is dus te beangstigend om kritische burgers te hebben bij een virus dat wellicht net iets erger is dan de griep... is dat ook de reden waarom mensen om mij heen het moeilijk vinden om zichzelf uit te spreken, ze willen niet dit label? Want oh wee je denkt wat anders dan moet je wel gestoord zijn :-/
Over angsten gesproken, als oer-angst is het om uit de stad te worden verbannen en dus niet geaccepteerd door de groep / tribe, eenmaal verbannen was je overlevingskans vrij nihil, dus hebben we ons goed weten aan te passen aan de rest.
Of spreken weinig mensen zich uit omdat het stiekem wel fijn is om opgesloten te zijn en verteld worden wat te doen? Eindelijk wat meer rust .. in maart voelde ik dat zelf wel .. even niet die ratrace... die rust is jammer genoeg niet gebleven, iig niet bij mij.

"waar is groepsimmuniteit gebleven?"

Daarnaast snap ik de focus nog steeds niet, wel 4 miljard naar KLM maar niet naar de zorg. Wel maatregelen die zorgen voor de-humanisatie, om onszelf op te sluiten, afstand te bewaren, niet werkende mondkapjes te dragen, familie en vrienden niet meer mogen zien of beperkt en wellicht nog een aankomende avondklok. Allemaal in afwachting op een vaccin dat er wellicht niet komt of wel komt, maar wellicht alleen werkt voor de covid die we in maart hadden, want het virus lijkt te muteren en er is al een mutatie in Denemarken.. dan weer wachten op het vaccin daarna? Hoe lang wil je jezelf laten opsluiten en de rest van de maatschappij opsluiten met economische, psychologische gevolgen? Waarom geen focus op immuunsysteem boosten, lagere belasting op gezond eten of extra accijns op eten dat per definitie zorgt voor obesitas, hart en vaatziektes, suiker ziekte, etc, waarom niet gratis sporten en juist diegenen elkaar opzoeken en hun immuunsysteem boosten door wel gezellig met elkaar te hebben, waar is groepsimmuniteit gebleven? Juist investeren in goede lucht.. planten van meer bomen, zorgen dat fabrieken en auto's minder uitstoten, etc .. dit lijkt dan allemaal te moeilijk of ben je een complot denker als je dit logischer vind?
Collega gaf aan dat het enige dat kan helpen als je verandering wil is stemmen bij de volgende verkiezingen en de rest zou je gewoon voor je eigen rust de regels moeten volgen.
Hij heeft gelijk.. dat als ik de regels volg dat ik dan meer rust zou kunnen ervaren omdat ik dan minder wordt aangesproken en ik mezelf niet hoef te verdedigen voor mijn besluit van zelfbeschikking. Of ik onderhuids alsnog mezelf opvreet, mijn tong moet bijten en dus alsnog stress ervaar bij alles wat er zo onlogisch gaande is, hij heeft wel gelijk dat ik me te druk maak en dat mag wel anders. (vandaar deze blog om het van mezelf af te schrijven die ik dan weer graag deel)
Maar is het echt waar dat ik moet wachten op verkiezingen, is dat de enige manier om het roer en dus koers te wijzigen die we nu hebben gekozen?
Tevens vroeg mijn collega of ik wel voor de maatregelen zou zijn als ze 100% zouden werken ... ja, wel met nuance, als er niks aan komt en ik ben tevoet en ik kan zelf het risico inschatten dan ga ik bijvoorbeeld in het verkeer alsnog af en toe door rood...deze nuance lijkt totaal zoek.

Leven zitten idd risico's aan vast en wanneer zijn de risico's te groot, zelf bepalen kan je dat voor jezelf .. nu ik eenmaal verantwoordelijk wordt gemaakt voor iemands ander z'n gezondheid ..wordt het een heel ander verhaal ... zou het niet fijn zijn dat de ander dat doet?
Want blijkbaar zijn het mensen met veel onderliggende klachten (onder de 70) .. laat ik vooropstellen dat ik nu niet het heb over de groep die er niks aan kan doen .. maar er is ook een grote groep die leeft alsof elke dag de laatste is en zich de laatste 30 jaar of meer, heeft vetgemest .. maw te dik is geworden, natuurlijk ook door reclame die je wijsmaakt dat vet eten ongezond is en je vooral suikers moet eten .. en dat je niet goed genoeg bent zoals je bent ... dus eet snel die hamburger en beweeg zo weinig mogelijk want dan ben je pas echt iemand.
Waarom nemen de mensen die deze besluiten hebben genomen niet hun verantwoordelijkheid en gaan bezig met hun gezondheid te boosten, af te vallen, pakken ipv die hamburger iets wat hen op lange termijn wel in balans brengt. Natuurlijk snap ik ook dat sommige er dikke aanleg voor hebben.. en daarnaast dat er andere groepen zijn die wellicht door psychische achtergrond hierin(eetpatroon) terecht zijn gekomen. Voor de laatste groep zou je zelfs psychologische hulp gratis aan kunnen bieden. Dus deze verantwoordelijkheid vind ik ook een discussie punt waard.
Natuurlijk probeer je de grootste risico's te mijden en als covid net zo erg zou zijn als Ebola dan hoef je mij ook niet te vertellen om me aan de regels te houden(werkende regels vooropgesteld) dat doe ik dat zeer zeker. En zeker .. ik weet niet de gevolgen, er wordt gesproken over neurologische gevolgen nadat je covid hebt gehad, maar weer een what if scenario, maar bij wie speelt dat, is dat voor iedereen die het virus heeft gehad, is dat bij een bepaalde groep, hoe groot is die groep, hoe zwaar is dat .. raken mensen verlamt of wat zijn de specifieke klachten? onderzoek die mensen die nu immuun zijn. Wat is er veranderd?
Daarnaast maakt je hoofd het altijd erger dan dat het in werkelijkheid is .. op een wandeling met een collega in de herfst vakantie kwamen we een boer tegen die al maanden zijn gehandicapte zoon niet had gezien, hij was te bang om zelf het virus te krijgen en de gehandicapte mensen kunnen zich niet goed aan regels houden, wij trouwens ook niet want het zijn inhumane regels, en hij was daar verdrietig over. Tja tis maar wat je wil kiezen, of je kiest voor de angst dat je zoon voor een langere tijd niet meer zult zien of voor de angst dat je wellicht dood zou kunnen gaan als je hem ziet, maar de kans dat hij eraan zou sterven wist hij volgens mij niet en als dat in perspectief zou worden geplaatst zou hij er wellicht wel voor kiezen om zijn zoon te zien. Het perspectief van deze man lijkt wel aangetast of hij weet het gewoonweg niet en gaat uit van het ergste. Het gehele perspectief van iedereen lijkt wel aangetast. Ik vind dit vergelijkbaar met... het scenario waarbij jij mij bombardeert met doden van het verkeer elke dag .. durf ik op een gegeven moment ook de auto niet meer in of zelfs niet meer op straat, dus laten we ophouden met deze bombardementen van in dit geval niet eens doden, besmettingen, maar positieve pcr testen. Men praat dus nog steeds over besmettingen en of besmettelijk, terwijl dat niet eens waar is. Ik moet nu tegen mijn eigen waardes in regels volgen en vertrouwen dat die werken, mag daarover liever geen vragen stellen aan politici die normaal vaak liegen en dus nu nog steeds liegen ... lastig om dat te vertrouwen en dit lijkt heel erg op een land in het verre oosten dat dit tot de max heeft ingevoerd en zelfs tot hun nationale geloof hebben gemaakt, daar wil ik liever niet in leven.

"want dan ben ik straks de moordenaar.."

Nog meer angsten, elke keer als ik bij mijn opa en oma vandaan kom en ik me heb ingeschreven ben ik bang dat ze daarna dood gaan, want dan ben ik straks de moordenaar, want dat ben je tegenwoordig. Jij bent de dader geworden van iets wat normaal zou moeten zijn, want de dood hoort er nou eenmaal bij, toch? En natuurlijk vind ik de verantwoordelijkheid dragen ook moeilijk, maar wellicht moeten we ook stoppen om dit in het hoekje moordenaar te stoppen en dit gewoon als normaal weer te gaan zien!
Mijn opa(90) en oma(86) zijn oud en hebben een goed leven gehad, ik wil ze liefst niet kwijt, maar ga ze ook niet opsluiten om ze alleen te laten sterven, want dan ben ik ze voor de tijd sowieso al kwijt. Gelukkig hebben we dat lesje ten koste van de levens begin dit jaar geleerd; Er zijn praktisch gezien net zoveel of meer levens gestorven door eenzaamheid, dan van het virus. Daarnaast mis het recht op zelfbeschikking, er wordt voor hun bepaald wat goed voor hun is of wat niet, er wordt niet iets aan hen gevraagd. Natuurlijk lastig, je zou wel de verzorgingstehuizen anders kunnen inrichten met mensen die graag wel mensen willen zien met risico's van dien en mensen die liefst zo lang mogelijk leven wellicht in eenzaamheid. Ik heb dit van dichtbij mee mogen maken en me zwaar verdrietig gevoelt en meegeleefd toen mijn grootouders uit elkaar werden gehaald omdat mijn oma in het ziekenhuis terecht kwam en later op een andere afdeling moest revalideren en er niemand anders bij haar mocht zijn.

De afweging is de angst groter voor de dood dan de liefde voor het leven. Ik hoop dat mensen dit laatste de liefde voor het leven weer kunnen zien en voelen. Zich mogen verbinden met hun hart, zich richten op wat echt belangrijk is. Ik probeer me minder druk te maken, ook advies van mijn collega (lief) natuurlijk, maar wil straks niet in een chinees systeem wakker worden en dan terug te kijken en denken, waarom heb ik eigenlijk niets gedaan of geen tegenspraak gegeven of wat dan ook.

Hopelijk kunnen we uit deze 1984 film stappen naar een film die iets meer lijkt op een wereld van harmonie en verbintenis.
Natuurlijk is dit een lastig onderwerp en valt dit niet in een paar zinnen te vertellen, want het gaat hier niet alleen om maatregelen of levens.
Het gaat hier om verschillende variabelen waardes, behoeftes... om veiligheid en controle ten opzichte van samenzijn, liefde, vrijheid, autonomie en nog veel meer.

De video's hieronder hielpen mij om toch een ander perspectief te krijgen...het is een interview en verder heeft Ivor Cummins fijne uiteenzetting van data wat mij heel erg aanspreekt om alles iets meer in perspectief te zetten, geen idee of het allemaal echt waar is, want dat is ook erg lastig tegenwoordig, wat moet je nog geloven ... dus lijkt het erop dat men maar gelooft wat het makkelijkste is, echter weet je dan nog steeds niet of het over je eigen grenzen dan echt waard is .. meeste mensen zeggen dan .. dat zien we dan over paar jaar wel weer .. maar wacht even ga je zo lang over je grenzen laten gaan .. of is het totaal niet over grenzen gaan als je niet bij elkaar mag zijn? Voor mij iig wel en hopelijk kunnen we met z'n allen weer een nieuwe koers varen.

Het liefst leef ik in een wereld met mensen die een zijn met de natuur, vrij en tegelijkertijd verbonden met hun hart, handelen vanuit liefde, compassie en met empathie naar zichzelf en elkaar. Dat daar een frictie kan ontstaan is logisch, juist dan in gesprek blijven en echt de ander aanhoren en niet polariseren, kleineren, wegduwen, beschuldigen, blijkt in tijden van angst erg moeilijk, toch hoop ik dat mensen hun ogen kunnen openen voor elkaar en dat we in liefde samen de wereld een mooie plek maken voor ons en onze kinderen.

Liefs,
Nick

 

 

 

2 thoughts on “Frustrations around Corona 2020-11-08

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *